Pierwszy test służący do badania sprawności intelektualnej został utworzony w 1905 roku przez francuskiego psychologa Alfredea Bineta wraz z lekarzem Teodorem Simonem. Test zawierał zadania umysłowe o różnym stopniu trudności. Po wykonaniu testu na odpowiednio dużej ilości dzieci, Binet posegregował zadania wg. stopnia trudniości i określił progi rozwiązanych zadań, dla dzieci w różnym wieku. Tak powstało pojęcie wieku umysłowego. Przykładowo 5 latek, mógł rozwiązać test tak jak grupa 6 latków i w ten sposób określano że dziecko jest intelektualnie rozwinięte o 1 rok ponad swój wiek.

Niemiecki psycholog William Stern zauważył że pojęcie wieku umsłowego nie było doskonałe. Chodzi o to że opóźnienie wieku umysłowego o 1 rok dla dziecka 2 letniego, jest nieporównywalne do opóźnienia o 1 rok dla dziecka 11 letniego. Dlatego w 1912 zaproponował udoskonalenie koncepcji wieku umysłowego, poprzez relatywizacje wartości wieku umysłowego do wieku życia. Co oznaczało obliczenie stosunku wieku umysłowego do rzeczywistego wieku życia. W ten sposób powstał wzór: